Συνολικές προβολές σελίδας

Πέμπτη, 15 Ιουλίου 2010

Θέρος/Θάρρος


 [Το Ζενερικ του Ιουλίου, στο Διαβάζω που κυκλοφορεί]


Θέρος/Θάρρος

Θεέ! Ο καύσων αυτός χρειάζεται για να υπάρξη τέτοιο φως! Το φως αυτό χρειάζεται, μια μέρα για να γίνει μια δόξα κοινή, μια δόξα πανανθρώπινη, η δόξα των Ελλήνων, που πρώτοι, θαρρώ, αυτοί, στον κόσμον εδώ κάτω, έκαμαν οίστρο της ζωής τον φόβο του θανάτου.
Ανδρέας Εμπειρίκος, Εις την Οδόν των Φιλελλήνων

Σαν ψέματα ηχεί του Εμπειρίκου η παραπάνω παρατεταμένη ιαχή. Πάει το αττικό φως, πάει το θέρος, πάει το θάρρος. Ξεχαρβαλωμένοι καιροί, σαραβαλιασμένη εποχή. Οι Έλληνες να μην είναι πια ούτε καν Φιλέλληνες, απανωτά καθώς έχουν δεχτεί ραπίσματα, ύστερα από την συνταξιοδότηση, λόγω τριαντακονταπενταετίας, της Μεταπολίτευσης.
            Το διάβασμα, όπως το σκάκι, ή το μπριτζ, αλλά ακόμα και η παλαιού στυλ συζήτηση στον καφενέ, στο στέκι, στο μοντέρνο τέμενος (έτσι αποκαλούσε το μπαρ ο ποιητής Νίκος Καρούζος) συμβάλλουν στη συγκράτηση και στη συγκρότηση. Η στήλη Ζενερίκ προτείνει όχι μπάνια του λαού, αλλά κατεπείγουσα επιστροφή στο έως μανίας ξεκοκάλισμα εφημερίδων/περιοδικών/βιβλίων. Ιδού μία ανθοδέσμη, από τις πρόσφατες αφίξεις, ώστε να οπλιστούμε με θάρρος για το επελαύνον θέρος.
            Κατ’ αρχάς, ό,τι καλύτερο για να μείνεις μακριά από την παραλία και την αμμουδιά: G. W. F. Hegel ( τι άλλο;) και δη εις διπλούν, ήτοι το περιλάλητο Πίστη και Γνώση, μεταφρασμένο από τον Περικλή Σ. Βαλλιάνο, ο οποίος υπογράφει και την εμπεριστατωμένη εισαγωγή (εκδ. Σαββάλας), καθώς και η μνημειώδης Αισθητική, στο σύνολό της επιτέλους, μεταφρασμένη από τον Σταμάτη Γιακουμή, ο οποίος υπογράφει, επίσης, την εισαγωγή και τα σχόλια (εκδ. Νομική Βιβλιοθληκη). Το γιατί πάντα μας συναρπάζει η μελέτη του εγελιανού λόγου συνοψίζεται σε δυο αράδες του Βαλλιάνου: «Ο εγελιανισμός δεν πορίζει ‘αλήθεια’, τέλεια και οριστική – και αυτός ήταν ο πιο καταχρηστικός ισχυρισμός του. Είναι όμως μια από τις εμπνευσμένες και καθολικές νοηματοδοτήσεις της ανθρώπινης εμπειρίας, μια θεώρηση που διατηρώντας άσβεστη τη μνήμη του πολιτισμού εξακολουθεί να σε κάνει υπερήφανο να ανήκεις στην ομοταξία των έλλογων ζώων».
            Επί τροχάδην, πλην ανεπιφυλάκτως, και με αφορμή την έκδοση της Αυτοπροσωπογραφίας ενός ρεπόρτερ του Ρίσαρντ Καπισίνσκι (μτφρ. Αλεξάνδρα Ιωαννίδου, εκδ. Μεταίχμιο), συστήνω την ανάγνωση του λίαν εύχρηστου τόμου που συστεγάζει τρία συναρπαστικά έργα του μεγάλου Πολωνού συγγραφέα/ρεπόρτερ (1932-2007): Έβενος, Ο Πόλεμος του Ποδοσφαίρου, και Ταξίδια με τον Ηρόδοτο (όλα μεταφρασμένα από την Ζώγια Μαυροειδή, εκδ. Μεταίχμιο). Η στήλη θα επανέλθει στον σπουδαίο Καπισίνσκι, τον δαιμόνιο ταξιδευτή που τα μπαγκάζια του ήσαν «ένα μπαούλο γεμάτο βιβλία, ένα παντελόνι τζιν, και ένα τηγάνι».
            Τηλεγραφικώς: 1) μείζων απόλαυση η περιπλάνηση στο Διπλό Όνειρο της Γραφής των Χ&Χ (εκδ. Πατάκης), όχι μονάχα για την καλπάζουσα και εμβριθή βιβλιοφιλία μπορχεσικού τύπου, αλλά και για τον διηνεκή διάλογο που δένει το ατσάλι της φιλίας του Χάρη (Βλαβιανού) με τον Χρήστο (Χρυσόπουλο). 2) Συγχαρητήρια στον οίκο Μαγικό Κουτί για την κυκλοφορία του δεύτερου litteraterra, που θαρραλέα και ιπποτικά μας δωρίζει το αφιέρωμα Ρομαντισμός, φαντασία, πολική. Σε τέτοιες εποχές! Εύγε στον Νίκο Βλαντή και την παρέα του! 3) Γράφει ο ποιητής Michael March: «Αν ορίσουμε την Ευρώπη σαν ‘απεραντοσύνη γης πίσω από την Ελλάδα’ – βλέπουμε αυτό που ήδη ξέρουμε – όλα μπορούν να καταστραφούν – εκτός από τον μύθο» (στο Ο Δρόμος της Επιστροφής/ The Way Back, μτφρ. Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ, εκδ. Άγρα)

Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης
Πλατεία Παπαδιαμάντη, Ιούνιος 2010

4 σχόλια:

tzanakos67 είπε...

Μακριά απο τη παραλία, συμφωνώ..όπου μάζες μικρομεσαίων οικογενειαρχών, φουσκωτοί, φαινομενικά όμορφες κ.τ.λ Τ'ο θέρος της Ελλάδας που σχετίζονταν με μία εσωτερική λατρεία του φωτός-Ήλιου..απλά δεν υπάρχει πία. Υπάρχει μόνο η λεγόμενη τουριστική βιομηχανία-καταστροφής της βιωμένης περιπλάνησης προσθέτω-

Αγαθοδαίμων είπε...

ΔΙΑΒΑΖΩ σε κάποια παραλία, που δεν αναλώθηκε, το ποίημα που δεν καταναλώθηκε, στο φως που δεν αλλοιώθηκε.

Θα τους τις πάρουμε τις παραλίες, τους δρόμους και τους καφενέδες.

G. W. F. Hegel, Jean Jacques Rousseau, Tommaso Domenico Campanella, Friedrich Wilhelm Nietzsche, Τζων Λοκ, Τόμας Χομπς, Edmund Husserl, Μπαρούχ Σπινόζα, Arthur Schopenhauer, Ludwig Feuerbach, Martin Heidegger, Antonio Gramsci, Michel Onfray, Giordano Bruno, Oscar Wilde, Georges Bataille, Bertolt, Michel Foucault, Brecht, Ernest Renan, Titus Lucretius Carus, Marcus Tullius Cicero, Marcus Aurelius, Lucius Anneus Seneca, Αριστοτέλης, Αναξαγόρας, Αναξίμανδρος, Αναξιμένης, Εμπεδοκλής, Δημόκριτος, Επίκουρος, Ηράκλειτος, Θουκυδίδης, Πρωταγόρας, Σόλων, Σέξτος Εμπειρικός, Πλωτίνος, Κορνήλιος Καστοριάδης, Κώστας Αξελός, Παναγιώτης Κονδύλης, Σάκης Καράγιωργας, Βασίλης Ραφαηλίδης, Στέφανος Ροζάνης, Ουρανία Τουτουντζή, Αδαμάντιος Κοραής, Θεόφιλος Καΐρης, Νίκος Καζαντζάκης, Βενιαμίν Λέσβιος, Δημήτρης Καταρτζής-Φωτιάδης, Ευγένιος Βούλγαρης, Ρήγας Φεραίος.

. . . . Παρά θιν' αλός

Εἰς Ἥλιον. [Ὀρφικός Ὕμνος]

Κλῦθι μάκαρ, πανδερκὲς ἔχων αἰώνιον ὄμμα,
Τιτὰν χρυσαυγής, Ὑπερίων, οὐράνιον φῶς,
αὐτοφυής, ἀκάμας, ζῴων ἡδεῖα πρόσοψι,
δεξιὲ μὲν γενέτωρ ἠοῦς, εὐώνυμε νυκτός,
κρᾶσιν ἔχων ὡρῶν, τετραβάμοσι ποσσὶ χορεύων,
εὔδρομε, ῥοιζήτωρ, πυρόεις, φαιδρωπέ, διφρευτά,
ῥόμβου ἀπειρεσίου δινεύμασιν οἶμον ἐλαύνων,
εὐσεβέσιν καθοδηγὲ καλῶν, ζαμενὴς ἀσεβοῦσιν,
χρησολύρη, κόσμου τὸν ἐναρμόνιον δρόμον ἕλκων,
ἔργων σημάντωρ ἀγαθῶν, ὡροτρόφε κοῦρε,
κοσμοκράτωρ, συρικτά, πυρίδρομε, κυκλοέλικτε,
φωσφόρε, αἰολόδικτε, φερέσβιε, κάρπιμε Παιάν,
ἀιθαλής, ἀμίαντε, χρόνου πάτερ, ἀθάνατε Ζεῦ,
εὔδιε, πασιφαής, κόσμου τὸ περίδρομον ὄμμα,
σβεννύμενε λάμπων τε καλαῖς ἀκτῖσι φαειναῖς,
δεῖκτα δικαιοσύνης, φιλονάματε, δέσποτα κόσμου,
πιστοφύλαξ, αἰεὶ πανυπέρτατε, πᾶσιν ἀρωγέ,
ὄμμα δικαιοσύνης, ζωῆς φῶς ὦ ἐλάσιππε,
μάστιγι λιγυρῇ τετράορον ἅρμα διώκων,
κλῦθι λόγων, ἡδὺν δὲ βίον μύστῃσι πρόφαινε.

Έρρωσθε κι Ευδαιμονείτε !

icaros είπε...

Εύγε, Γιάννη!Εύγε, ω Αγαθοδαίμων!

A-lexis είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.