Συνολικές προβολές σελίδας

Πέμπτη, 30 Απριλίου 2009

Αντίο, Φίλε!



Adios, Leo!

Ήταν στα τέλη της δεκαετίας του 1970. Τότε συναντήθηκα για πρώτη φορά με τον Λεωνίδα Χρηστάκη. Με τίμησε με τη φιλία του. Μια φιλία που πέρασε από σαράντα κύματα, έκτοτε. Φοιτούσα στο πρώτο έτος της Ανωτάτης Βιομηχανικής Σχολής Πειραιώς, αδιαφορώντας παντελώς για τα μαθήματα, αναζητώντας κι εγώ το βορειοδυτικό πέρασμα προς την αληθινή ζωή, μελετούσα, σπασμωδικά, ίσως και τσογλανίστικα, μια νέα Γεωγραφία των Παθών. Είχα την τύχη να γνωριστώ δυο χρόνια πριν, μαθητής στο Δεύτερο Γυμνάσιο Αρρένων Βόλου, με τον Άγγελο Σφακιανάκη και τον Αντώνη Παπαθανασόπουλο, οι οποίοι με μύησαν, μεταξύ άλλων, στο σύμπαν των πρωτοποριακών σκιρτημάτων στη χώρα μας. Μου έδειξαν τεύχη του «Panderma» και του «Κούρου», μου μίλησαν εκτενώς, στη διάρκεια λιτών μα πλούσιων συμποσίων για τον Λεωνίδα Χρηστάκη.
Επηρεασμένος εντόνως από κείμενα των situationnistes, των καταστασιακών, που διάβαζα μανιωδώς ήδη από την εφηβεία μου, συνέταξα ένα κείμενο εναντίωσης στην φοιτητική κουλτούρα εκείνης της εποχής, ένα είδος «συλληβδηνογραφίας», όπως έλεγε ο Χρηστάκης, όπου επέκρινα ειρωνικά τους μουσουργούς, τους σκηνοθέτες, τους ποιητές που τότε αγαπούσαν οι φοιτητές, καθώς και τον φοιτητικό τρόπο ζωής. Το κείμενο τυπώθηκε και διανεμήθηκε σε διάφορα πανεπιστήμια της Αθήνας. Έφτασε και στα χέρια του Λεωνίδα, που τότε εξέδιδε το θρυλικό πια «Ιδεοδρόμιο», μια δεκαπενθήμερη λυτρωτική έκρηξη ιδεών, μ’ όλες τις ακρότητες και τις αδυναμίες της, ένας πακτωλός πληροφοριών, ιδίως για πολύ νέους ανθρώπους.
Ο Λεό, όπως τον λέγαμε, μιας και ο ίδιος πολλές φορές έτσι το ήθελε, δημοσίευσε αποσπάσματα του κειμένου, σχολιάζοντάς τα επαινετικά. Πήγα πάραυτα να τον επισκεφτώ στο «γραφειόσπιτό» του, τότε στον αριθμό 4, της οδού Βελισσαρίου – έμελλε όπως είναι πασίγνωστο ν’ αλλάξει δεκάδες «γραφειόσπιτα» μέσα στις επόμενες δεκαετίες. Με περιέβαλλε με τη φιλία του ευθύς εξαρχής, με εξοικείωσε με ένα σωρό πράγματα που μου ήσαν άγνωστα, με σύστησε σε αμέτρητους ανθρώπους που με τίμησαν, επίσης, με τη φιλία τους, μια φιλία πολύτιμη για μένα. Από τον Λεό άρχισα να μαθαίνω την κρυφή ιστορία του 20ού αιώνα, να μαθαίνω για το Dada και τον υπερρεαλισμό, να μαθαίνω για την επανάσταση μέσα στην επανάσταση στη Ρωσία του Λένιν αλλά και του Νέστορα Μάχνο, να μαθαίνω για τον κινηματογράφο του Gregory J. Markopoulos, και άλλων ρηξικέλευθων δημιουργών, να μαθαίνω για σημαντικές όψεις της ελληνικής πραγματικότητας που παρέμεναν αθέατες, να μαθαίνω για τον Θέμο Κορνάρο, να μαθαίνω για τον Πέτρο Πικρό. Μέσω του Λεό γνώρισα τον Τάσο Φαληρέα, την Κατερίνα Γώγου, τον Θωμά Γκόρπα, τον Κώστα Γιαννουλόπουλο, τη Μαντώ Αραβαντινού, τον Νίκο Μπαλή, τον Χρήστο Κωνσταντινίδη, τον Βαγγέλη Κοτρώνη (μακαρίτες όλοι τώρα). Μέσω του Λεό ήρθα σε επαφή με τις εκδόσεις Άκμων και συνδέθηκα φιλικά με τον Ευγένιο Αρανίτση, έχοντας δημοσιεύσει στο «Ιδεοδρόμιο» ένα κείμενο για το βιβλίο Το Σύμπλεγμα του Κάιν. Μέσω του Λεό γνωρίστηκα με τον Πάνο Κουτρουμπούση, με τον Νάνο Βαλαωρίτη, με τον Νίκο Αλευρά, με τον Άρη Μαραγκόπουλο, και τόσους άλλους. Ο Λεό ήταν ο πρώτος που μου έδωσε τη δυνατότητα να δημοσιεύω ό,τι θέλω, δίχως την παραμικρή παρέμβαση, σε αλλεπάλληλα τεύχη του «Ιδεοδρομίου», ενθαρρύνοντάς με ακατάπαυτα, μιλώντας μου διαρκώς για ποιητές, ζωγράφους, συγγραφείς, μουσικούς, επαναστάτες, αναρχικούς, ωραίους παρίες, απίστευτους μποέμ, μούρες, τύπους, φυσιογνωμίες. Ο Λεό με οδήγησε στα βιβλία που με διέπλασαν (μάλλον με στιγμάτισαν, να πω) μια για πάντα, στα βιβλία που με οδήγησαν, και ακόμα με οδηγούν, στις λόχμες του Γιώργου Μακρή – «Δαπανήθηκα στις λόχμες… Πότε θα μαζέψω τη ζωή μου κομματάκι κομματάκι; Ποτέ δεν θα μαζέψω τη ζωή μου κομματάκι κομματάκι».
Τσακωθήκαμε, δεκάδες φορές. Φιλιώσαμε άλλες τόσες. Μου εξέδωσε το πρώτο μου βιβλίο. Με κάλυψε σε δύσκολες περιστάσεις. Αλληλογραφούσαμε όταν τον έκλεισαν αναίτια φυλακή. Συναντηθήκαμε αναρίθμητες φορές, πάντα να διακατέχεται από μια διάθεση να προσφέρει γνώσεις, να εμπνέει ιδέες, να δίνει συμβουλές. Δεν έπαψε να με κατσαδιάζει ξανά και ξανά, μέσα από τις σελίδες των εντύπων του, για παραστρατήματα που θεωρούσε ότι διέπραττα, πότε για την επίμονη ανεμελιά μου, πότε γιατί δεν τράβηξα μερικά πράγματα ως κάποια άκρα, τη μια για έναν αλλόκοτο μηδενισμό μου, την άλλη για το απολύτως αντίθετο, για την εμβατηριακή λύσσα μου να ζω, πολλές φορές μες στη δίνη των αντιφάσεων ο Χρηστάκης, πολλές φορές στον στρόβιλο ενός εμπρηστικού παρορμητισμού – αλλά πώς να κακιώσω με τον Λεό, πώς να κακιώσω μ’ αυτόν που μου έμαθε τόσα και τόσα, όλα πολύτιμα, όλα καθοριστικά για ό,τι μπόρεσα να γίνω;
Τον είδα τελευταία φορά στο «Τριανόν», στην προβολή της ταινίας του Σταύρου Καπλανίδη για τον Χρήστο Βακαλόπουλο, πάνε δύο χρόνια τώρα. Τους τελευταίους μήνες μιλούσαμε (και θα συνεχίσουμε, βεβαίως, να μιλάμε) ατελείωτες ώρες για τον Λεό με τον νεαρό μου φίλο Πελοπίδα Φεσσόπουλο, ο οποίος σκαλίζει δημιουργικά την ιστορία του ελληνικού underground, όπως συνηθίσαμε να το λέμε, και με την αγαπημένη μου Ελεάννα Μαρτίνου, που εντυπωσιάστηκε από τις απαγγελίες του Χρηστάκη, την εκφραστική του δύναμη στην ηχογραφημένη απόδοση αγαπημένων του ποιημάτων που παίζω συχνά-πυκνά στις ραδιοφωνικές μου εκπομπές, ενώ με τον φίλο Εμμανουήλ Κουτσουρέλλη ψάχναμε να τον βρούμε για να προχωρήσουμε σε ένα τηλεοπτικό του πορτρέτο που θα προβαλλόταν από την κρατική τηλεόραση. Ρωτώντας, έμαθα ότι είναι κατάκοιτος. Πριν από λίγες ώρες, ο φίλος Νίκος Σπυρόπουλος με πληροφόρησε ότι ο Λεό κάνει πια παρέα με τους αγαπημένους του ποιητές και παρίες στους λειμώνες τ’ ουρανού. Σε λίγες ώρες, τελευταία μέρα του Απρίλη του 2009, θα πάμε, όλοι εμείς που του χρωστάμε απέραντη ευγνωμοσύνη, που τον γνωρίσαμε απ’ την καλή κι απ’ την ανάποδη, που γνώρισε κι αυτός την καλή και την ανάποδή μας, που τον αγαπήσαμε πιο πολύ απ’ όσο μας άφηνε να του το δείξουμε, θα πάμε, λοιπόν, εκεί στου Ζωγράφου, να του πούμε ένα στερνό Adios, Leo!

Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης
Πλατεία Παπαδιαμάντη, 30 Απριλίου 2009, χαράματα.

Τετάρτη, 29 Απριλίου 2009

Σχόλιο Βγαλμένο απ' τη Ζωή




Το παρακάτω το διάβασα σήμερα, στη μία παρά πέντε το μεσημέρι, ως συνήθως, στο το Κανάλι 1, Πειραιάς, 90,4 FM και www.kanaliena.gr Την Πρωτομαγιά, μεθαύριο, θα είμαι κοντά σας με την εκπομπή Radio Propaganda – Η Φωνή της Λαϊκής Ελίτ, από τις 11 το πρωί έως τις 2 το μεσημέρι, με τραγούδια από τον Γαλλικό Μάη του 68, και άλλα πολλά και ωραία!

Σχόλιο Βγαλμένο απ’ τη Ζωή

Αηδιασμένοι, μπουχτισμένοι, και πισθάγκωνα δεμένοι, όπως έλεγε ο μεγάλος μας ποιητής Ανδρέας Εμπειρίκος, αλλά και σαστισμένοι, μπερδεμένοι, ενίοτε δε και παλαβωμένοι από τις γύρω συνθήκες, από το τρεχαλητό και την άοσμη καθημερινότητα, ή την δυσώδη βία που απλώνεται σχεδόν παντού, από την απουσία της ευγένειας και της διακριτικότητας μέσα στα σύγχρονα εικοσιτετράωρα, οι άνθρωποι της μεγαλούπολης παραμερίζουν ολοένα και περισσότερο την ουσία της ζωής, που θα έλεγα ότι δεν είναι άλλη από τη συνύπαρξη, τη συναδέλφωση, τη συνεννόηση, το να κάνουμε πράγματα μαζί, να τρώμε μαζί, να πίνουμε μαζί, να κουβεντιάζουμε μαζί για ό,τι μας απασχολεί, μας ταλανίζει, μας χαροποιεί.

Η μοναχική απόλαυση ενός έργου του Villa-Lobos, φέρ’ ειπείν, είναι κάτι λαμπρό και σπουδαίο, αλλά πόσο πιο γόνιμο, και διασκεδαστικό ακόμα, δεν είναι το ν’ ακούσεις τον δίσκο παρέα με φίλους και να συζητήσεις τα μέρη που σε συνάρπασαν περισσότερο, να μοιραστείτε την εμπειρία, αυτή τη μέθεξη που πάντα προκαλεί ένα εξαίσιο μουσικό επίτευγμα; Η ανάγνωση του «Μεγάλου Αποχαιρετισμού» του Raymond Chandler, μας συγκλόνισε, όλη την παρέα, αλλά πιο πολύ και πιο έντονα θυμάμαι τις αλλεπάλληλες συζητήσεις μας, στον «Μπερντέ», στο στέκι μας στη Ζωοδόχου Πηγής, προ πολλών ετών, για την ευαισθησία και τον ιπποτισμό που διαποτίζουν τις σελίδες αυτού του κορυφαίου noir μυθιστορήματος.

Πώς να ξεχάσω ότι φύγαμε από τον Πειραιά, σε μια κινηματογραφική λέσχη του οποίου είχαμε δει το «Πέρασμα του Χρόνου» του Wim Wenders και πήγαμε, μ’ ένα σαράβαλο Φολκσβάγκεν, τέσσερις φίλοι, στη Λάρισα, για να δούμε ακριβώς την ίδια ταινία σε μιαν άλλη κινηματογραφική λέσχη;

Χτες, τα σκέφτηκα πάλι αυτά, και άλλα πολλά, τρώγοντας ψαρικά –σαρδέλες, σκουμπρί, βακαλάο– με τον Τάσο τον Παυλόπουλο και την Αγγελική Τσοκόγλου, σε μια ταβερνούλα λιτή, μα πλούσια, πίνοντας κρασάκι κεχριμπαρένιο, καπνίζοντας, και κουβεντιάζοντας για τη ζωγραφική και τη μουσική, για ταξίδια στην Πολωνία και εξωφρενικές αλησμόνητες περιπέτειες, για τον Πάνο Χαραλάμπους, τον φίλο μας και εξόχως επινοητικό εικαστικό καλλιτέχνη και φανατικό του βινυλίου, για το Δάσος του Κατίν και τον σταλινισμό, για τρελές παρτίδες σκάκι, για τις συνάξεις μας στον «Ένοικο», το τζαζ μπαρ της Καλλιδρομίου, και για τον Marcel Duchamp, για το έργο του «Δεδομένα: 1ον Ο καταρράκτης, 2ον Το φωταέριο», που ο μέγας Marcel φιλοτεχνούσε κρυφά επί μία εικοσαετία, από το 1946 έως το 1966.

Ταβερνείο, καπηλειό, καφενείο – εκεί η συνεύρεση και η συνύπαρξη και η συζήτηση. Ορθώς, θαρρώ, ο Μάνος Χατζιδάκις εγκωμίαζε τα καφενεία ως χώρους παιδείας, καλλιέργειας, γνώσεως θαλερούς, και ακονίσματος της δημιουργικότητας. Ορθώς, θαρρώ, επιμένουν ορισμένοι να θεωρούν το τραπέζι, χώρο γένεσης πάμπολλων ιδεών που εξωράισαν την ανθρωπότητα, ως μία από τις πιο σημαντικές επινοήσεις του ανθρώπου, συμπληρώνοντας με νόημα ότι, βέβαια, το κρεβάτι τίθεται εκτός παντός συναγωνισμού.

Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης
Πλατεία Παπαδιαμάντη, 29/04/09

Σάββατο, 25 Απριλίου 2009

COLLECTANEA



Απόψε, στο Κανάλι 1, Πειραιάς, 90,4 FM, www.kanaliena.gr , από τις 11 το βράδυ και έως τη 1 μετά τα μεσάνυχτα, η εκπομπή «Αφρός των Ημερών» και ο Μπαμπασάκης φιλοξενούν τον Γιώργο Τσελώνη, συγγραφέα του έργου «Patti Smith – Sketches of Pain – Εξόριστη στη Λεωφόρο του Rock’n’Roll.

Αύριο, στο Barrio, Κεραμεικού 53, Μεταξουργείο, καυτή τζαζ στα ηχεία, μεταπασχαλινή ευφροσύνη, κέφια ενάντια στα ραδιογωνιόμετρα της αναισθησίας και του ζόφου! Από τις 6 το απόγευμα, και έως αργάμιση και βάλε!

Φίλες και Φίλοι, ακονίστε την ήδη αιχμηρή και πλούσια ευφυΐα σας: διαβάστε Γιαννακόπουλο http://areadingdiary.wordpress.com/ , διαβάστε Πουλάκο http://www.vakxikon.gr/ !

«Μια μεγάλη αλλαγή γίνεται σιγά σιγά μέσα μου. Μια στροφή. Σα να εξάντλησα τον κόσμο της αφαίρεσης. Αρχίζω να πετάω και με τις δυο φτερούγες. Δοκιμάζω(μαι)». Ζήσιμος Λορεντζάτος, Collectanea (εκδ. Δόμος)

Τρίτη, 14 Απριλίου 2009

ΚΟΣΜΙΚΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ




Barrio1

Προχθές, Κυριακή 12 Απριλίου, στο φιλόξενο Barrio, Κεραμεικού 53, Μεταξουργείο, τιμήσαμε τον Jack Kerouac και την Γενιά Beat. Προβλήθηκαν ταινίες, ακούστηκε πολλή και καλή jazz, αφθόνως έρευσαν τα ουίσκι και οι μπίρες. Σημαντικές προσωπικότητες της κοσμικής Αθήνας λάμπρυναν με την παρουσία τους την εκδήλωση. Ενδυματολογικώς, ως φαίνεται και στις φωτογραφίες, τα πράγματα ήσαν εκθαμβωτικά. Πολυτελή και σπορ αυτοκίνητα, ακόμα και λιμουζίνες εξάθυρες στάθμευσαν έξω από το Barrio, και έγιναν δεκτοί στον εορτασμό μας ως και οι σοφέρ. Φασιανοί με καρύδια και σάλτσα αβοκάντο, ζαρκάδι μαγειρεμένο στον ατμό και μαριναρισμένη στρουθοκάμηλος προσφέρθηκαν αφειδώς στους παριστάμενους. Τα πάντα ρει και τα πάντα free!

Οι εκλεκτοί Γιάννης Λειβαδάς, Θανάσης Μήνας, και Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης μίλησαν για το έργο και τον βίο του Kerouac, και απήγγειλαν από τα βιβλία Mexico City Blues και Η Σούτρα της Χρυσής Αιωνιότητας.

Ο συγγραφέας Γιώργος Τσελώνης, ο εικαστικός και καθηγητής στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών Πάνος Χαραλάμπους, η ζωγράφος Ελεάννα Μαρτίνου, ο ποιητής Νέστωρ Πουλάκος, η αρχιτέκτων Τζίνα Σωτηροπούλου, ο συγγραφέας Δημήτρης Οικονόμου, η ποιήτρια Κλεοπάτρα Λυμπέρη, ο αρχιτέκτων Σταύρος Μαρτίνος, και δεκάδες φίλες και φίλοι, έδωσαν το ζωηρό «παρών» και δημιούργησαν μιαν ατμόσφαιρα ενθουσιασμού και ποιητικού πάθους, ως αρμόζει σε μιαν επιτυχή κοσμική εκδήλωση. Πέρα απ’ την πλάκα, παίδες, περάσαμε υπέροχα, και θα φροντίσουμε να πραγματοποιήσουμε την ιδέα του Δημήτρη Οικονόμου για μια παρόμοια εκδήλωση αφιερωμένη στον Henry Miller.

Σαν σήμερα, 14 Απριλίου, το 1930, αυτοκτόνησε ο μεγάλος συνταρακτικός ποιητής Βλαδίμηρος Μαγιακόφσκι. Διαβάζουμε το έξοχο βιβλίο «Φλέγομαι» του Τούρμπγιερν Σέβε (μτφρ. Γρηγόρης Ν. Κονδύλης, εκδ. Scripta), με θέμα τη ζωή του ποιητή. «Μην κατηγορήσετε κανέναν για το θάνατό μου. Κι όχι κουτσομπολιά (ο μακαρίτης τα σιχαινόταν».

Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης
Πλατεία Παπαδιαμάντη, 14/04/09

Πέμπτη, 9 Απριλίου 2009

ΕΛΑΤΕ ΜΕ ΤΟ ΚΑΛΑΘΑΚΙ ΣΑΣ!




Barriobeat

Βραδιά Kerouac & Beat Generation στο Barrio, Κεραμεικού 53, Μεταξουργείο!

Κυριακή των Βαΐων, 12 Απριλίου 2009, από τις 6 το απόγευμα και έως αργάμιση και βάλε!

Προβολή ταινιών! Jazz και πάλι Jazz και ξανά Jazz!

Απαγγελίες ποιημάτων! Φέρτε τα αγαπημένα σας ποιήματα να τα μοιραστείτε με τους άλλους θαμώνες! Γράψτε δικά σας και ελάτε να μας τα διαβάσετε!

Προσφορά potlatch πέντε (5) αντιτύπων του cult βιβλίου “Harmolypi’s Blues” στους πέντε (5) πρώτους που θα πιούνε πέντε (5) δυνατά αλκοολούχα!

Μεταχρονολογημένος (κατά δύο [2]) ημέρες, πανηγυρικός εορτασμός των γενεθλίων του Dr Dadassakis! (ΔΕΝ ΘΑ ΓΕΡΑΣΟΥΜΕ ΠΟΤΕ, ΚΟΥΦΑΛΑ ΧΡΟΝΟΘΑΦΤΗ!)

ΔΕΝ θ’ ακουστούν από τα ηχεία Bob Dylan, Neal Young, Van Morrison (γειά σου, Γιάννη Λειβαδά!)

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΡΑΔΙΟΓΩΝΙΟΜΕΤΡΑ ΤΟΥ ΧΕΙΡΟΥΡΓΕΙΟΥ ΤΗΣ ΑΝΑΙΣΘΗΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ!!!

ΣΕΒΟΜΑΣΤΕ ΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ ΜΑΣ ΚΙ ΑΣ ΕΙΝΑΙ ΖΩΝΤΑΝΟΙ!!!

Τρίτη, 7 Απριλίου 2009

Η ΣΤΙΓΜΗ ΤΗΣ ΛΕΣΧΗΣ


Ακούστηκε σήμερα, 7 Απριλίου 2009, από το Κανάλι 1, Πειραιάς 90,4 και www.kanaliena.gr στη μία παρά πέντε το μεσημέρι.

Η Στιγμή της Λέσχης

Δεν έχω κουραστεί να το λέω, και λέω να μην κουραστώ να συνεχίσω να το λέω: γύρω πριν από τη Μεταπολίτευση και λίγο μετά τη Μεταπολίτευση, και έως περίπου τα μέσα της δεκαετίας του Ογδόντα, παίχτηκε σε τούτη τη νοτιοανατολική άκρη της Ευρώπης, και δη στο κέντρο της, ένα γενναίο, αλλόκοτο, τρελό, έλλογο, υψιπετές, χθαμαλό, παρδαλό, πανέμορφο και, κυρίως, κρυφό στοίχημα. Ναι, ένα κυρίως κρυφό στοίχημα. Ένα στοίχημα για το οποίο οι κατά τα άλλα λαλίστατοι πρωταγωνιστές του μίλησαν ελάχιστα τα τελευταία τριάντα τόσα χρόνια, και μονάχα εδώ και κοντά μια πενταετία έχουν αρχίσει σποραδικά, σπασμωδικά ενίοτε, στα ίσια άλλες φορές, άλλες θα λέγαμε ψηλαφητά, να μιλάνε, να γράφουν.

Ποιητές, μουσικοί, συγγραφείς, φιλόσοφοι, παρίες, αλήτες, γόνοι αστικών οικογενειών που ντύθηκαν τα κουρέλια μιας αέναης μπλουζ διάθεσης, ραδιοπειρατές, αγόρια και κορίτσια ελευθερίων ηθών, ζωγράφοι, κι ό,τι άλλο μπορεί να βάλει ο νους του νεοέλληνα, συνάχθηκαν από μόνοι τους, ωθημένοι από τους αγέρηδες μιας άνευ ορίων άνευ όρων ελευθερίας, και αποφάσισαν, δίχως να συνεννοηθούν, να απαρτίσουν μια φυλή χωρίς φύλαρχο, να επιδοθούν σε μια τέχνη δίχως έργα τέχνης, να αναζητήσουν το βορειοδυτικό πέρασμα προς έναν άλλον τρόπο ζωής.

Ατελείωτες συζητήσεις, ατελείωτα ξενύχτια, ατελείωτοι πειραματισμοί, συνήθως στα κουτουρού, άνευ πυξίδας άλλης πλην αυτής της άρνησης όλων όσα ήξεραν και της ακατάσχετης εξερεύνησης άγνωστων, όχι πάντα ακίνδυνων τοπίων και γαιών. Ξεπετάχτηκαν σκόρπια φυλλάδια, έντυπα, μπροσούρες, αλλά και εφήμερες γκαλερί, και εκδοτικοί οίκοι, αυτοσχέδια στέκια, δεκάδες κοινόβια, με μια λέξη: παρέες. Άλλες συνεκτικές, άλλες παλαβές, αλλοπρόσαλλες. Η ιστορία αυτού του στοιχήματος παρέμεινε ένας κρυφός αστερίσκος στο Βιβλίο της Ανησυχίας όπου καταγράφονται τα όσα επιχείρησε να γίνει η Ελλάδα βγαίνοντας από μια δικτατορία που κράτησε σχεδόν μισό αιώνα. Το μεγαλύτερο μέρος των πρωταγωνιστών εκείνου του στοιχήματος, όλων δηλαδή όσοι το έπαιξαν, ναι, όλοι ήσαν πρωταγωνιστές, έχει αποσυρθεί, έχει εμμείνει σε μια πεισματική σιωπή. Πολλοί έχουν φύγει, τους πήρε ο διάβολος και το πιοτό, όπως έλεγε ο Στήβενσον για τους πειρατές στη «Νήσο των Θησαυρών». Δεν είναι λίγοι όσοι αυτοκτόνησαν. Κάποιοι διαπρέπουν σήμερα με τόσο διαφορετικούς τρόπους από αυτούς που είχαν ακολουθήσει, και επινοήσει σε ορισμένες περιπτώσεις, στα 1977 και στα 1981, ώστε είναι απρόθυμοι να μιλήσουν για τέτοια πράγματα.

Κι όμως, για λόγους που θα επιχειρήσω να διαλευκάνω και να σας κοινοποιήσω αργότερα, ευτυχώς, την τελευταία πενταετία, ορισμένοι εναπομείναντες και επιβιώσαντες από κείνο το στοίχημα, έχουν αρχίσει να μιλάνε, να γράφουν. Να συναντιούνται και πάλι. Να τα λένε. Να τα κοινοποιούν. Ανάμεσά τους, ο ποιητής Γιώργος Κακουλίδης. Ξενύχτησα χθες διαβάζοντας τη «Λέσχη της Στιγμής», από τις εκδόσεις Λιβάνη, ένα δυναμικό αφήγημα που με ταξίδεψε σ’ εκείνα τα χρόνια, σ’ εκείνα τα λημέρια, σ’ εκείνο το στοίχημα. Σ’ εκείνη την κρυφή ιστορία. Η οποία αρχίζει να σκιρτάει και πάλι. Να γίνεται γνωστή. Να θυμάται και να θυμίζει.

Θα επανέλθω. Ως τότε, καταφεύγω στον Καβάφη: «λαλήσωμεν, λαλήσωμεν, σιγή δεν μας αρμόζει».

Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης
Πλατεία Παπαδιαμάντη, 07/04/09

ΓΑΤΑΚΙΑ




ΓΑΤΑΚΙ

Ό,τι υπάρχει μες στον κόσμο
Πλάστηκε για να παίζω εγώ.
Τα αλογάκια της Παναγίας, τα πόδια
Της καρέκλας, οι στάμπες στα υφάσματα
Οι σκιές που τρέχουν, οι χνουδόμπαλες
Κι η ουρά μου ακόμα.
Τόσες γωνίες, τόσες πόρτες που μου γνέφουν
Μισάνοιχτες
Η από κάτω μεριά των πραγμάτων
Ένας δικός μου ουρανός να τον παρατηρώ
Τόσα μέρη για τρεχάλα, με πιάνει τρέλα
Θέλω να βρίσκομαι παντού
Μέσα σε μια στιγμή.
Μετά κουράζομαι

Patricia Highsmith, ΓΑΤΕΣ
(μτφρ. Γιάννης Ζέρβας, εκδ. Άγρα)

Δωρίζονται πανέμορφα καθαρόαιμα σιαμέζικα.
Αυτά της φωτογραφίας.
Σπεύσατε!!!

Κυριακή, 5 Απριλίου 2009

ΕΙΔΗΣΕΙΣ & ΜΟΥΣΙΚΗ & ΠΟΙΗΣΗ


Radio_thomaidis

Την Παρασκευή, 3 Απριλίου, στο Κανάλι 1, Πειραιάς 90,4 FM, είχα τη μεγάλη χαρά να φιλοξενήσω τον σπουδαίο ερμηνευτή Κώστα Θωμαϊδη, τους εικαστικούς Δήμητρα Μαρούδα και Τάκη Γερμενή που εκθέτουν στην Γκαλερί Γαία, Αλκιβιάδου 103, στον Πειραία. Η ατμόσφαιρα ήταν ζεστή και φιλική, ειπώθηκαν πολλά και ενδιαφέροντα, ακούσαμε σχεδόν όλο το έργο «Ο Καβάφης του Θάνου Μικρούτσικου» που κυκλοφόρησε από τον Ιανό. Πάντα τέτοια!

Χθες, Σάββατο 4 Απριλίου, στην εκπομπή «Ο Αφρός των Ημερών», παρουσίασα ένα αφιέρωμα στον Jack Kerouac, υπό τους ήχους του John Coltrane, Chet Baker, Thelonious Monk, Sonny Rollins, και άλλων σημαντικών μορφών της jazz. Ακούστηκαν ηχογραφήσεις με τη φωνή του ίδιου του Kerouac.

Την επόμενη Παρασκευή, 10 Απριλίου (ημέρα των γενεθλίων μου), θα φιλοξενώ μετά μεγάλης χαράς τον άλλο σπουδαίο ερμηνευτή, τον Χρήστο Θηβαίο. Πάντα τέτοια!

Από αύριο, Κυριακή, 5 Απριλίου, το Barrio, Κεραμεικού 53, Μεταξουργείο, θα είναι στολισμένο με μορφές της Γενιάς Beat (Burroughs, Kerouac, Ginsberg, Corso), θα ακούγεται πολλή και καλή jazz, και θα ξεκινήσει ένα αφιέρωμα στην Γενιά Beat, με προβολές ταινιών, με ηχογραφήσεις ποιημάτων τους, με απαγγελίες, το οποίο θα ολοκληρωθεί την επόμενη Κυριακή, 12 Απριλίου, πανηγυρικώς. Από τις 6 το απόγευμα!

«Δεν μπορούμε να διαλύσουμε
Κάτι που δεν υπάρχει

Derange pas ta tendresse,
Μη διαλύεις την τρυφερότητά σου

Είναι η συμβουλή που έρχεται σε ‘μένα’»

Jack Kerouac, Mexico City Blues
(Πρόλογος & Μετάφραση: Γιάννης Λειβαδάς
Εκδόσεις Ηριδανός)

Διάβαζα
Τη Νύχτα
Όλη

Kerouac

«Ο Κερουάκ διαβαίνει μουσηγέτης»

Ναι,
Ανδρέα Εμπειρίκο!

Διάβαζα
Τη Νύχτα
Όλη

Mexico
City
Blues

Κι
Ένιωθα
Μέσα μου
Βαθιά
Της
Αγάπης
Την ανάσα

Της αγαλλίασης
Το βελούδινο
Βραχιόλι

Της ηδύτητας
Το ανθοφόρο
Λίκνισμα

Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης
Πλατεία Παπαδιαμάντη, 05/04/09

Σάββατο, 4 Απριλίου 2009

Ο ΤΙΤΛΟΣ ΕΙΝΑΙ ΡΟΘΚΟ


Poem Rothko

Βγάλε

Βγάλε με

Της
Είπα

(μέσα μου)

(έξω
κιχ
δεν
μπόρεσα
ακόμη)

ΒΓΑΛΕ
ΜΕ

Της
Είπα

Απ’

Την

ΚΟΛΑΣΗ

Την
Υπέροχη

Την
Θαυμάσια

Την
Υπέρτατη

Κτλ

Κόλαση

Του

Αλκοόλ

Κι
Ύστερα
Της
Είπα

(μέσα μου)

(έξω

Κιχ

Δεν

Μπόρεσα

Ακόμη)

!
!
!

Α

Ρ

Γ

Ο

Τ

Ε

Ρ

Α


άσε με

λ
ί
γ
ο

ακόμη

εκεί

ά
σ
ε

μ
ε

ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ

λ
ί
γ
ο

ΛΑΤΡΕΜΕΝΗ


Ακόμη

Εκεί

Π

Ο

Ν

Α

Ω


Μπαμπασάκης
Πλατεία Παπαδιαμάντη
Απρίλιος 2009