Συνολικές προβολές σελίδας

Σάββατο, 3 Οκτωβρίου 2009

Σελίδες Και Σιγαρέτα, ΙΙ


Fahrenheit

ΦΑΡΕΝάΙΤ 451

Από τον Γιώργο-Ίκαρο Μπαμπασάκη

[Βιβλιοθήκη/Ελευθεροτυπία, 01/10/09]

Σελίδες και Σιγαρέτα, II

Από το Ελ Αλαμέιν στο Έλα Αλλά Μείνε. Με άλλα λόγια, αυτά του Ludwig Wittgenstein, 120 έτη μετά τη γέννησή του στα 1889: «Από κει που είμαστε πρέπει να πάμε εκεί όπου βρίσκεται η απόφαση» (βλέπε τον θαυμάσιο, μπορχεσιανό λαβύρινθο του έργου Φιλοσοφικές Παρατηρήσεις, μτφρ. Κωστής Μ. Κωβαίος, εκδ. Γνώση, σ. 137). Που σημαίνει: δίνουμε τις μάχες για να φτάσουμε σε κάτι σταθερό, για να μείνουμε σε κάποιο έδαφος κατακτημένο, για να φτάσουμε σε ένα κατοικείν, να υπερβούμε μιαν ανεστιότητα, και όχι μονάχα στον χώρο αλλά και στον χρόνο, καθώς επίσης και στην ψυχική/πνευματική μας σφαίρα.
Αν την καλοεξετάσεις, και στην καλύτερη περίπτωση, η μορφολογία του εδάφους μας αποτελείται από συνήθως καλοδιαλεγμένες συνήθειες που συμβάλλουν στο να ζούμε αξιοπρεπώς την καθημερινότητά μας, να συνάπτουμε σχέσεις, να συναντιόμαστε με τους ομοίους μας. Για πολλούς από εμάς τα σιγαρέτα, τα βιβλία, οι μουσικές, και οι ταινίες ήσαν οι συνήθειές μας, και σε μεγάλο βαθμό παραμένουν, η δε Σύμπτωση έρχεται ενίοτε να μας δώσει ένα φιλικό χτύπημα στην πλάτη, να μας συγχαρεί για τις συνήθειές μας. Φέρ’ ειπείν, σχεδόν ταυτόχρονα με την εκκίνηση της Αντικαπνιστικής Εκστρατείας έμελλε, συμπτωματικώς, κάποιοι από μας, μανιακοί λάτρεις του σιγαρέτου, να εμπλακούμε σε εκδοτικές δραστηριότητες που είχαν σχέση ακριβώς με το… σιγαρέτο. Συμμετείχαμε στην επανέκδοση του πονήματος Τα Τσιγάρα είναι Θεσπέσια του Richard Klein (εκδ. Οξύ), καθώς και στο συλλογικό έργο Ιστορίες Καπνού (εκδ. Μίνωας).
Στις Ιστορίες Καπνού συνθέτουν μπλουζ για τα σιγαρέτα δώδεκα απόστολοι της ελληνικής λογοτεχνίας (ανάμεσά τους οι: Αλεξάκης, Νικολαΐδου, Νόλλας, Έρση Σωτηροπούλου, Ταμβακάκης, Χωμενίδης), ενώ εικονογραφεί, πανέμορφα, ο Στάθης. Παραθέτω από τη «Σοφία» του Αλεξάκη: «Προχωρώντας προς το σπίτι συνειδητοποίησα ότι δεν είχα μόνο εγώ ανάγκη να καπνίσω. Την ίδια ανάγκη είχαν και τα χέρια μου. Παρατήρησα ότι έψαχνα μανιωδώς τις τσέπες μου. Ευτυχώς, δεν είχα πάρει τα τσιγάρα μαζί μου. Δεν είχα ούτε σπίρτα. Κατάλαβα αίφνης ότι κόβοντας το κάπνισμα θα έχανα μοιραία και τη συνήθεια να ανάβω σπίρτα. Μου άρεσε να τα ανάβω, ιδιαίτερα όταν ξυπνούσα τη νύχτα για να καπνίσω και φώτιζαν για μερικά δευτερόλεπτα το σκοτεινό δωμάτιο. Οι άνθρωποι που δεν καπνίζουν δεν ξέρουν πώς φαίνεται ο χώρος στον οποίο ζουν υπό το φευγαλέο φως ενός σπίρτου. Μοιάζει να ανήκει στο παρελθόν. Το σπίρτο που ανάβεις τη νύχτα φωτίζει μια γωνιά της μνήμης σου, σου θυμίζει πού ζούσες άλλοτε, σου δείχνει ένα χώρο που δεν κατοικείται πια».
Το βιβλίο του Klein είναι το αντίστοιχο του Περί Μέθης του Κωστή Παπαγιώργη (εκδ. Καστανιώτης) στο σύμπαν του ταμπάκου. Ο καθηγητής Klein, αρειμάνιος καπνιστής, αποφασίζει να κόψει το τσιγάρο υιοθετώντας τη λίαν αποτελεσματική μέθοδο να πλέξει, ακριβώς, ένα πολυσέλιδο εγκώμιο του σιγαρέτου, να το υπερβεί διά του εκθειασμού (έλεγε ο Henry Miller, «Κάθε μυθιστόρημα είναι ο τάφος ενός έρωτος»). Στήνοντας αυτό το εξαίσιο χάρτινο αρχιτεκτόνημα-αίνος υπέρ του σιγαρέτου, ο Klein ενταφιάζει το χούι του να καπνίζει. Αποχαιρετά, αλλά με αγάπη, με πάθος, με στυλ.

Με κάτι τέτοια τεχνάσματα κόβεις το τσιγάρο. Δίνεις τη μάχη στο Ελ Αλαμέιν και φτάνεις στο Έλα Αλλά Μείνε, ναι, μείνε στο κατοικείν εκτός της νικοτίνης. Και θυμάσαι τα λόγια του Winston Churchill για κείνη τη μάχη, για κάθε μάχη: «Αυτό δεν είναι το τέλος, ούτε καν η αρχή του τέλους, όμως είναι, ίσως, το τέλος της αρχής».

13 σχόλια:

δημήτριος μεντεσίδης είπε...

http://dimentes12.blogspot.com/2009/05/stumblebum-brass-band-anarchy.html

Η απόλυτη αναγκαιότητα του τσιγάρου !!! Ξημερώματα σε μπαρ,στη Νέα Υόρκη με τούμπα και τρομπέτα. Θάθελα νάμουν εκεί...να μυρίζω τον καπνό αν και φαρμακοποιός, ποδηλάτης και αντικαπνιστής.

Ana είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
icaros είπε...

Έχω γράψει (και τα γραπτά μένουν ακόμα και στο άυλο Διαδίκτυο) ότι από μία ημερομηνία περσινή και μετά σβήνω τα ανώνυμα. Επίσης, τα δόλια (και με τις δύο έννοιες: τα ύπουλα και τα καημένα). Αντίο!

δημήτριος παν. μεντεσίδης είπε...

Δεν καταλαβαίνω. Τι ακριβώς εννοείτε ; Aνώνυμα, δόλια, καημένα. Κάτι χάνω ;

icaros είπε...

@δημήτριος: Φίλτατε Δημήτριε, πιο πάνω από το δικό σας σχόλιο, υπήρχε ένα άλλο το οποίο διέγραψα. Από πέρυσι και κατά καιρούς ορισμένες πικραμένες ψυχές στέλνουν δόλια (ύπουλα) και δόλια (κατακαημένα) μηνύματα στο blog μου. Όταν τα παίρνω χαμπάρι, τα σβήνω. Απλούστατα. Αρνούμαι να γίνεται το blog μου χώρος εκτόνωσης. Ιδίως "ανωνύμων" (που σημαίνει δεν φορτώνονται το κόστος της όποιας γνώμης τους, άρα είναι και κομμάτι θρασύδειλοι από πάνω).

δημήτριος παν. μεντεσίδης είπε...

Aρα δεν εννοείτε το δικό μου να υποθέσω, γιατί δεν νομίζω το blog μου να εμπίπτει στις παραπάνω κατηγορίες ''ανωνύμων''που αναφέρεστε.Εξάλλου σας παρακολουθώ και μου αρέσει η γραφή σας. Επίσης δείτε κι αυτό : http://iparemvasi.blogspot.com/2009/06/blog-post_17.html για να διπιστώσετε του λόγου το αληθές. Νάστε καλά.

icaros είπε...

@δημήτριος: Όχι, βέβαια. Εξάλλου έχουμε κάμποσα κοινά γούστα & αγάπες. και βλέπω ότι κι εσείς έχεται τους δικούς σας κακόβουλους θρασύδειλους να σας ζαλίζουν. Να 'σατε κι εσείς καλά, και όποτε θέλετε τα λέμε κι από κοντά!

δημήτριος παν. μεντεσίδης είπε...

Σας ευχαριστώ πάρα πολύ.Να περνάτε καλά γεμάτος υγεία.

TimeIsOnMySide31 είπε...

Μάλλον θα 'γραψε κάτι χαμερπές ο συγκεκριμένος αλλά γιατί τόσο μένος με την ανωνυμία γενικά; Αν λαμβάνεις υπόψην σου τα όρια που θέτει εκ των πραγμάτων, δεν είναι κατακριτέα αυτή καθαυτή. Το πώς τη χειρίζεται ο καθένας στο δίκτυο επικυρώνει τη στάση σου αλλά όλοι αυτοί που σπέρνουν ανώνυμη μπόχα και επώνυμα το ίδιο κάνουν. Βρωμάνε. Απλά θέλει ασκημένη όσφρηση να τους πάρεις γραμμή.

icaros είπε...

@TimeIsOnMySide31: Δεν πρόκειται περί μένους, απλώς ΔΕΝ ΘΕΛΩ (και είναι δικαίωμά μου ή/και γούστο μου) να βγάζουν ανέξοδα κάποιες ψυχές τα απωθημένα τους βρίζοντας, κακολογώντας, κατηγορώντας, συκοφαντώντας, στρεβλώνοντας, κτλ. Συνήθως, μάλιστα, δεν είναι καθόλου "ανώνυμοι", αλλά λίαν επώνυμοι που για λόγους (σεβαστούς, ενδεχομένως) με απεχθάνονται, πλην όμως δεν θέλουν να φορτωθούν την ευθύνη να με απεχθάνονται ΔΗΜΟΣΙΩΣ και με το ΟΝΟΜΑ τους. Όσο για την "ασκημένη όσφρηση", επαίρομαι ότι μάλλον τη διαθέτω (δεν είναι δα και δύσκολο).

TimeIsOnMySide31 είπε...

Σωστά. Αν και θεωρώ ότι η επώνυμη έκθεση στο δίκτυο είναι κομματάκι προβληματική, ακριβώς γιατί το δίκτυο είναι φαντασιωτικό διάκενο υποκρισίας και σε αυτή τη βάση οργανώθηκε και επεκτάθηκε, οι τύποι που φοράνε κουκούλες και διατάζουν θανατικές καταδίκες είναι τεράστια παρενέργεια του δικτύου.

Από την άλλη η κριτική όταν δεν είναι κακόβουλη δεν είναι απαγορευμένη κατά τη γνώμη μου από κάποιον ανώνυμο σε κάποιον επώνυμο αλλά θέλει παιδεία και αυτολογοκριτικά χαλινάρια για να μαζευτούν τα άλογα και τα παράλογα. Αλλά...τι ψάχνει κανείς...

Καλό βράδυ Ίκαρε.

Ana είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
Ana είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.