Συνολικές προβολές σελίδας

Πέμπτη, 28 Μαΐου 2009

Η ΛΙΣΤΑ



Δημοσιεύτηκε στη Lifo, το παρακάτωθι, στη στήλη Booklovers-The List.

Η Λίστα

Έχω κατορθώσει, κατά καιρούς, να κόψω το τσιγάρο και το ουίσκι (πάντα ιρλανδέζικο), για παρατεταμένες περιόδους έμεινα μακριά από το κρέας, μπόρεσα κάποτε να μετριάσω τις σχεδόν ολέθριες ποσότητες καφέ που απολάμβανα καθημερινώς. Κι όμως, όσο σκληρά κι αν προσπάθησα, δεν κατάφερα ποτέ να κόψω το βιβλίο. Δυστυχώς, περιβάλλομαι από εξίσου μανιακούς βιβλιόφιλους, οι οποίοι τίναζαν στον αέρα κάθε φιλότιμη απόπειρά μου να μείνω μακριά απ’ τις τυπωμένες σελίδες.
Αυτό τον καιρό, κλεισμένος σ’ ένα εξαίσιο φιλόξενο σπίτι της Κυπαρισσίας, καταβρόχθισα ένα σκασμό βιβλία, και φροντίζω τώρα να σας μιλήσω για πέντε (υποτίθεται) από αυτά, κάνοντας κάποιες μικρές ζαβολιές που τα μετατρέπουν αυτομάτως σε περισσότερα. Ιδού, λοιπόν:

1. Benjamin χ Τρία

Μία βιογραφία, ένα μυθιστόρημα με πρωταγωνιστή τον ίδιο, και ένα δικό του, εξόχως σημαντικό πόνημα, με κράτησαν κοντά στη σκέψη και την προσωπικότητα του μεγάλου Γερμανού στοχαστή. Ο Μόμε Μπρόντερσεν υπογράφει το «Βάλτερ Μπένγιαμιν – Η Ζωή, το Έργο, η Επίδραση» (μτφρ. Ιωάννα Μεϊτανή, εκδ. Αλεξάνδρεια), όπου ερχόμαστε σε γόνιμη επαφή με τον βίο και την περιπέτεια του Μπένγιαμιν, με τα θέματα που τον απασχόλησαν, με τους ανθρώπους που τον σημάδεψαν. Ο Bruno Arpaia έρχεται να μας γοητεύσει με τον «Άγγελο της Ιστορίας» (μτφρ. Χρύσα Κατκατσάκη, εκδ. Ίνδικτος), όπου καταγράφονται μυθιστορηματικά τα τελευταία χρόνια της ζωής του Μπένγιαμιν, χρόνια εξορίας, ζόφου, αλλά και σπουδαίας δημιουργικότητας. Τα «Παιδικά Χρόνια στο Βερολίνο το Χίλια Εννιακόσια» (μτφρ. Ιωάννα Αβραμίδου, εκδ. Άγρα), είναι ένα ποιητικό έργο, απαρτιζόμενο από σύντομα κεφάλαια, «ολέθρια τρυφερές μικρογραφίες», σύμφωνα με τον Τέοντορ Αντόρνο, μέσα από τα οποία ο Μπένγιαμιν ασκεί προφητική κριτική στην ανάδυση του ναζισμού.

2. Πεσσόα + Καβάφης

Συγκινητικά, έξυπνα και εύστοχα δομημένο το συνταίριασμα του Φερνάντο Πεσσόα με τον Κ. Π. Καβάφη, στο διπλό βιβλίο «Τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου» (εισαγωγή-ανθολόγηση από τον Γιάννη Σουλιώτη, εκδ. Μεταίχμιο). Αφήνουμε να μας ταξιδέψει η μελωδία των δύο μεγάλων ποιητών, να μας παρασύρουν σε μια λυτρωτική άρση του χρόνου στίχοι όπως «όνειρα είναι όλα, και το παν είναι ένα όνειρο». Από τη σειρά «Αντικριστοί Καθρέφτες», στην οποία εντάσσεται και το άλλο διπλό βιβλίο «Κώστας Καρυωτάκης & Μαρία Πολυδούρη – Έρωτας και Θάνατος στη Σκιά της Ποίησης» (επιμέλεια-ανθολόγηση από τον Γιάννη Η. Παππά).

3. Kerouac + Kerouac + Kerouac + Kerouac + Kerouac

Ποντάραμε στον Κέρουακ σαν ήμασταν έφηβοι, και, αισίως, δεν παύουμε ν’ ανταμειβόμαστε. Ο χαλκέντερος Γιάννης Λειβαδάς έρχεται να μας προσφέρει μιαν ευώδη ανθοδέσμη από τέσσερις Κέρουακ. Το μυθιστόρημα «Πικ», είναι το κύκνειο έργο του Τζακ, γραμμένο πριν από τέσσερις δεκαετίες, τη χρονιά του θανάτου του, το 1969, και το διαβάζουμε μαζί με την «Σούτρα της Χρυσής Αιωνιότητας» (αμφότερα από τις εκδ. Απόπειρα), ένα σύνολο στοχασμών του Κέρουακ, εμπνευσμένων από τη μελέτη βουδιστικών κειμένων. «Βροντερά όνειρα μέσα σ’ ένα απολύτως σιωπηλό μυαλό. Τώρα που το γνωρίζουμε αυτό, πετάχτε τη σχεδία». Ακάθεκτος ο Λειβαδάς, μεταφράζει και προλογίζει τα «Ποιήματα» και τα «Mexico City Blues», αμιγώς ποιητικές πτήσεις του Κέρουακ (εκδ. Ηριδανός), ενώ αναμένει στο κομοδίνο μου να τον κατασπαράξω ένας πέμπτος Κέρουακ, εξ αδιαιρέτου με τον William S. Burroughs, ήτοι το θρυλικό μυθιστόρημα, ανέκδοτο επί έξι δεκαετίες, «Και έβρασαν οι ιπποπόταμοι στις γούρνες τους» (μτφρ. Γιώργος Μπέτσος, εκδ. Τόπος).

4. Κορνήλιος Καστοριάδης & Friends

Ο τόμος «Παράθυρο στο Χάος» (μτφρ. Ευγενία Τσελέντη, εκδ. ύψιλον/βιβλία) στεγάζει έξι σημαντικά κείμενα του διορατικού στοχαστή, όλα με θέμα την Τέχνη στους σύγχρονους καιρούς. Στο εγχείρημα συμπράττουν, ως συνομιλητές του Καστοριάδη, διανοητές όπως ο Οκτάβιο Παζ, ο Κάρλος Μπαράλ, ο Χόρχε Σεμπρούν, ο Φιλίπ Νεμό. Ούτε λέξη από τα όσα υπάρχουν στις σελίδες του τόμου δεν μοιάζει να έχει χάσει τη σημασία, το νόημα, και την επικαιρότητά της. Πολύτιμο ανάγνωσμα!

5. Γιώργος Κακουλίδης (και ξερό ψωμί)

Ποιητές, μουσικοί, συγγραφείς, φιλόσοφοι, παρίες, αλήτες, γόνοι αστικών οικογενειών που ντύθηκαν τα κουρέλια μιας αέναης μπλουζ διάθεσης, ραδιοπειρατές, αγόρια και κορίτσια ελευθερίων ηθών, ζωγράφοι, κι ό,τι άλλο μπορεί να βάλει ο νους του νεοέλληνα, συνάχθηκαν από μόνοι τους, ωθημένοι από τους αγέρηδες μιας άνευ ορίων άνευ όρων ελευθερίας, και αποφάσισαν, δίχως να συνεννοηθούν, να απαρτίσουν μια φυλή χωρίς φύλαρχο, να επιδοθούν σε μια τέχνη δίχως έργα τέχνης, να αναζητήσουν το βορειοδυτικό πέρασμα προς έναν άλλον τρόπο ζωής. Η ιστορία αυτού του στοιχήματος παρέμεινε ένας κρυφός αστερίσκος στο Βιβλίο της Ανησυχίας όπου καταγράφονται τα όσα επιχείρησε να γίνει η Ελλάδα βγαίνοντας από μια δικτατορία που κράτησε σχεδόν μισό αιώνα. Την τελευταία πενταετία, ορισμένοι εναπομείναντες και επιβιώσαντες από κείνο το στοίχημα, έχουν αρχίσει να μιλάνε, να γράφουν, γι’ αυτό. Να συναντιούνται και πάλι. Να τα λένε. Να τα κοινοποιούν. Ανάμεσά τους, ο ποιητής Γιώργος Κακουλίδης. Ξενύχτησα διαβάζοντας τη «Λέσχη της Στιγμής» (εκδ. Λιβάνη), ένα δυναμικό αφήγημα που με ταξίδεψε σ’ εκείνα τα χρόνια, σ’ εκείνα τα λημέρια, σ’ εκείνο το στοίχημα. Σ’ εκείνη την κρυφή ιστορία. Η οποία αρχίζει να σκιρτάει και πάλι. Να γίνεται γνωστή. Να θυμάται και να θυμίζει.

Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης
Πλατεία Παπαδιαμάντη, 29/04/09

6 σχόλια:

Δον Κιχώτης είπε...

Φίλτατε,
Σας παρακολουθώ.
Ισως κι από μικρό αλλα από καιρου εις καιρον.
Ομως δεν μας είπατε, ποιοί μπορεί να'ναι οι λόγοι για να κοψετε ΄σεις το διαβασμα, όπως το κάπνισμα ή και το αλκοολ;
Μήπως φοβάστε την δική μου την κατάληξη;
Όμως απ' όσο ξερω δεν έχετε λογο για να φοβάστε τα όπλα, τις ασπιδες και τα δόρατα;
Η μήπως έχετε και δεν το ξέρω ακόμα;

Με ιδιαίτερη εκτίμηση

Ο Ιππότης της Μάντσα

Val είπε...

Απόμακρε Ικαρε άσε τα βιβλία , τα βιβλία είναι μια μοναξιά ακριβή, αναγκαία αλλά ακριβή. Θες να πάμε καμμιά βόλτα;

Δον Κιχώτης είπε...

Ξεχνατε φιλτατε οτι η καλυτερη βολτα γινεται με τις σελιδες ενος βιβλιου και οχι με μια πόρσε καγιεν.
Κατι ξερω κι εγώ

Ο Ιππότης της Μάντσα

Alexis είπε...

Φιλαράκο σε διαβάζω καιρό τώρα και ενίοτε ακούω και τις εκπομπές σου. Μερικά σχόλια, αν μου επιτρέπεις:

Μιλάς καλά, σιωπάς εκκωφαντικά. Τα ήπιατε, τα καπνίσατε, τα ακούσατε και τα διαβάσατε όλα, αλλά τα σκουπίδια είναι ακόμα κάτω από το χαλί. Τα περί ‘λατρείας’ και ‘περιπέτειας’ του βιβλίου, της ‘ποίησης’ του βινυλίου, του ουίσκι, της γυναίκας κτλ που ανακυκλώνεις διαρκώς με όλους τους τρόπους δεν είναι παρά το συνώνυμο–ευφημισμός της κοινωνικής απάθειας και αυνανιστικής αυταρέσκειας που διαχρονικά διακρίνει τη συνομοταξία που λέγεται ελλαδική (μέσο) αστική τάξη.
Αυτά τα περί ‘Λαϊκής ελίτ’ σε ποιο όνειρο τα είδες; ‘Αστικής ελίτ’ μεγάλε, ‘αστικής’.
Ενίοτε μοιρολογείς τα χαμένο τρένο του βολέματος και του νεοπλουτισμού που δεν πρόλαβες. Θα μας πεις όμως πως στο διάολο απέκτησες το χώρο για τα χιλιάδες βιβλία που επαίρεσαι ότι έχεις και τις υπόλοιπες ανεσάρες σου; Σε βιλάρα μένεις κι εσύ, ε; Είναι το προϊόν της εργασίας σου ή τα τσιφλίκια του Μπαμπά(σάκη);
‘Κάτω από τον ωραιότερα ουρανό του κόσμου’ η άρχουσα τάξη μας έχει πηδήξει κανονικά και με το νόμο φίλε ποιητή, κοίτα και λίγο στη γη καμιά φορά.

Και μιλώντας για τον Καστοριάδη, να σου υπενθυμίσω ότι σε κάθε εποχή οι άτολμοι και συντηρητικοί πάντα ‘νοσταλγούσαν το παρελθόν’ και ‘πορευόντουσαν εμπρός κοιτώντας μόνο πίσω’ προς τη ‘δική τους χρυσή εποχή’, η οποία βέβαια ‘όπως όλες οι χρυσές εποχές είναι, επίσης, και τέλεια φαντασιακή…’

Μπορείς αν θέλεις να προσθέσεις το παρακάτω link στο blog σου και πάρε και ένα ωραίο κλιπάκι να δεις πως θα καταλήξουμε.

Ποτέ δεν είναι αργά να μετανιώσεις.
Have fun.

http://g700.blogspot.com/


http://www.facebook.com/video/video.php?v=1029461904277

Δον Κιχώτης είπε...

Αν ο μπαμπάς του έμενε μόνο στο μισθό του ( γιατί όπως είπα τον παρακολουθώ από μικρό) τότε ο Ίκαρος δεν έχει βίλα. Δεν ξέρω αν η μαμά πήρε περιουσία από τους δικούς της.
Αν όμως ο μπαμπάς του ήταν "μάγκας" εκεί που δούλευε μπορεί ν' απέκτησε και περιουσία όπως πολλοί Έλληνες σε αυτό το επάγγελμα.
Όσο για την αστική τάξη. Έτσι είναι, αλλα ευτυχώς ή δυστυχώς αυτή η τάξη εξαφανίζεται και ζήτω οι νεόπλουτοι χωρίς μόρφωση και ιδανικά που πίνουν ουίσκι και πηδάν και μοντελες εγχώριες η αλλοδαπες.Η αστική τάξη γίνεται η τάξη των νεόπτωχων, οπού λίγο μας νοιάζει αν έχουν διαβάσει τα μέλη της Κερουακ αφού η μοίρα τους είναι προδιαγεγραμμένη με η χωρίς Malreau.


Επισης το δικαιο από εμπραγματο καταληξε ενοχικο για να μην μπερδευομαστε Η Λιστα γεματη ενοχες ειναι και ο Αλεξης δημιουργει κι αλλες

O Σχολιαστής είπε...

Μάγκες ή κύριοι, πολλές οι ενστάσεις που έχω για τον Ίκαρο, πολλές και οι συμπορεύσεις, αλλά ό,τι απέκτησε δεν το βρήκε ούτε από τον μπαμπά του, ούτε από τη μαμά του. Και το σπίτι του είναι μια μεγάλη βιβλιοθήκη, όπου όλοι οι τοίχοι είναι γεμάτοι βιβλία και μουσικές. Περισσότερο χώρο καταλαμβάνουν τα βιβλία παρά το σύνολο λοιπών επίπλων, λοιπών συγγενών και φίλων. Και δεν είναι βίλα. Είναι όμως ωραίο.